Afscheid van een vriend.

Op 26 april 2005 alles zat tegen, Hij had op my spaces mijn dagboek gelezen en hij voelde aan dat ik moe was, levensmoe..
Tijdens de babbel kreeg hij meer greep op mij en bracht hij mij zover om hem de week later eens voorbij te laten komen. Een week later stond hij voor de deur om te komen helpen.  Niet dat ik geen hulp had van de familie, want die had ik meer dan genoeg, maar hij kwam, zag dat het fout ging en stak zijn handen uit om te helpen.

Hij hielp met zoveel dingen… De tuin, want dat wou hij eerst onderhanden nemen, , Andy en Keven richtten ze deze in. Niet te samen, want ja wat zouden ze gedacht hebben…, iemand van Asse, hoe kent hij deze? Wat komt die hier doen…

Hij zorgde ervoor dat ik begon de handwerkboekjes te verkopen op het internet die  Caroline mij had  nagelaten en wat zou ik daar moeten mee doen? Dus weg met die boel zei hij.
Het bleek een succes te zijn… en hij voelde aan dat er nood was aan zulke dingen op het net.
En zo begon ik dan handwerken te verkopen virtueel, want ja het huis beneden was nog in ruwbouw… en ik had allang de moed opgegeven om daar verder aan te werken.

En de trein die was vertrokken, en kon niet meer gestopt worden… Zijn zorg was dat ik het goed had, of begon te krijgen… , vele malen maakte hij zich zorgen om mij, vele malen vond hij het spijtig dat hij niet meer kon doen voor mij.. Iets wat ik niet begreep en nog steeds niet begrijp waarom hij dit zovele malen herhaalde.. Hij deed alles wat hij kon en meer dan dat zelfs, ook zijn vrouw Yvette

Een jaar later vond hij dat het tijd werd om eens naar de beurs in Parijs te gaan, Voor mij was dit een heel nieuwe wereld, voor hem was het iets waar hij al lang van droomde. Dit dankzij zijn jaren dat hij bij Simla had gewerkt. Daar leefde hij voor, met zijn grote stappen liep hij door de gangen Yvette en ik in zijn kielzog. En hij kon dan ineens stoppen en roepen WOW  dat is het…Hij had al reeds plannen in zijn hoofd om iets te doen met al die mooie dingen. .. wij wisten nog van niets..

Intussentijd werkte hij steeds verder aan het huis in Wachtebeke, maakte dat de tuin onderhouden bleef, plantte bloemen, deed het gras,   en als ik het toeliet, deden we wat in huis… en hij maakte verder plannen….

Hij overhaalde mij om wat kaarsen en theelichthoudertjes te kopen, en stonden we in december van 2006 op de kerstmarkt van  het kasteel van Beervelde deze te verkopen.  Hij genoot er van…, tot ergernis van anderen.

 

In 2007 wou hij de beurs in Aalst, Wieze en de  kerstbeurs in het Pandje in Gent doen...

Hij was niet te stoppen, de kaarsen werden aangevuld met vazen, serviezen, knuffels, enz..
In gent was hij zo fier toen de mensen rijtje stonden aan te schuiven om al het schone dat wij  hadden uitgezocht.  Dan  blonk hij… hij wou ook deze dingen verkopen via het net, maar dit bleek niet zo een succes te zijn, mits uitzondering van de engeltjes…. De rest bleef liggen….

met het weinig geld dat we overhadden, zijn we begonnen met het huis beneden in te richten.. Decoratie dat is iets wat mensen willen zien en voelen zei hij, dus er moet een winkel komen. (een van de weinige keren dat hij zei MOET).
en zo kwam de winkel  er beetje bij beetje, Bij Fank en Marie-josé hadden we het concept  ontbijt gezien en hij vond, dat we dat ook moesten doen, want ja, we hadden klanten die wel eens van ver zouden kunnen komen, en als ze van zo ver kwamen, dan moesten ze toch ook kunnen ontbijten nietwaar zei hij…

OP 7 juli 2008 was het zover, de winkel was een feit, en hij had er zijn werk van gemaakt…
Hij wou de mensen tonen dat we  prachtige dingen had, iets dat bijna niemand anders had, waar iedereen wel zijn gading kon vinden.  mooie dingen aan betaalbare prijzen. Hij wou dat de mensen zeiden als ze binnenkwamen “WOW” en daar was hij in gelukt.

En de mensen kwamen in het begin sporadisch binnen. Sommige weekends hadden we tijd om andere dingen te doen, plannen te maken, omdat we geen kat zagen…. Hij werd er een beetje neerslachtig van….
Waarom geen bloemschikken geven zei hij… en zo geschiede….
 mond aan mond reclame is het beste zei hij, als het hier goed is dan zullen de mensen wel terug komen, en gelijk kreeg hij.
Het spijtige vond hij , dat er zo weinig reactie kwam uit de straat en omstreken, maar het zou Luc niet zijn moest hij daar niets op hebben gevonden…. De nieuwjaarsdrink, waarom niet bij ons zei hij..  dan moeten ze wel over de drempel… gelijk had hij.
Voor de kinderen wou hij dan een Paaseieren rapen organiseren.. maar ja dat moest buiten en ja waarom geen terras aanleggen? Dan kunnen de mensen van de eerste zonnestralen genieten… en daarna kunnen we daar koffie schenken voor de mensen die met hun fietsen voorbijkomen en zien ze tergelijktijd eens de winkel, en zo ontstond het terras..
Juwelen dat mankeren we nog zei hij, we kopen ons een paar mooie sierraden en als de mensen andere steentjes willen, dan zal ik die wel aanpassen zei hij, maar het moeten er met Swarovski zijn, want zoeteke ziet dat graag. En zo geschiede.
Hij begon zelf juwelen samen te stellen, maakte ringen, armbanden, halskettingen met Swarovski-stenen en een behoorlijk aantal  dames dragen die nu.
en toen kwamen die kleine petieterige pareltjes er aan. Lydia had op een cursus bloemschikken een mooie ketting aan en hij van het zo fascinerend dat hij dat ook wou doen, en dit delen met andere mensen… Hij ging cursus juwelen maken geven…
Maanden op voorhand vertelde hij aan de mensen die langskwamen wat hij hun zou laten maken, dat op foto, want zelf, zelf had hij het ook nog nooit gedaan…
Hier had hij te hoog gegrepen, want van de groep waren er 12 die ze niet konen maken, ik had nog nooit zoveel gezucht en gekreun gehoord, het lukte langs geen kanten om die kleine pareltjes te weven. Geen nood zei Luc, ik zal ze allemaal zelf maken zei hij. En dat deed hij. En hij alleen weet het maar, was het toeval of stond het patroon hem niet aan.. maakte hij een eigen versie van die mooie parels..

En dan de opendeurdag in Wachtebeke. Onze eerste opendeurdag.. Ik hield mijn adem in wat hij in zijn gedachten had… 

 

Hij wou dat het sneeuwde, maar ja in oktober zou nog vroeg zijn, geen nood een sneeuwkanon dat moest hij hebben… het moest sneeuwen, en ja het sneeuwde die dag… lokaal in Wachtebeke. Hem helpen met decoreren mocht ik niet, want als ik iets zette dan kwam hij en verzette hij het, want het moest daar staan… en als ik het terug verzette, pakte hij het terug vast en keek mij aan, knikte en zei hei “DAAR”.
In de tent mocht ik niet binnen, dat was zijn heiligdom… en het moest af zijn en dan mocht ik zeggen als het goed was.. en steeds zei hij, je zal het niet goed vinden… Ik zeg niet rap WOW, maar het was “WOW”.

Die week heb ik echt heel weinig geslapen, zijn we nu niet een stap te ver gegaan, al dat geld erin gepompt en wat als er geen kat erop afkomt?....
en hij, hij trok zich er niets van aan… het zal wel lopen verzekerde hij mij, ik was niet gerust… en toen we die zaterdag open deden en er nog om 09.15 geen kat was, zakte de moed in mijn schoenen…
Nu is het over dacht ik… vijf minuten daarna was ik het al vergeten, want hij had weeral eens gelijk. Dit weekend was een succes en hij leefde, hij fleurde en was zo fier als een haan….,

Op naar het volgende de kerstmarkt in Overslag en we laten de tent staan, het is zo gezellig, zei hij…
en volgende week hebben we bloemschikken en dan hebben we nog de parels en kettingen die we moeten maken en als ik er zaterdag ben, zal ik eens de juwelen maken van Monica, en wie komt er allemaal naar het bloemschikken, heb je al gekeken wat je gaat geven voor hapje en hoeveel man komt er naar het ontbijt en heb je al gekeken wat je nog moet halen… bel me maar als je in de winkel bent dan kunnen we kijken als je alles mee hebt. En toen belde ik om te vragen welke bloemen ik zou nemen als decoratie, of brneg je die Mollem mee? en ik kreeg Marie-José aan de lijn…. Je was er niet meer…..

Ik zou Luc niet meer horen, het laatste waar we over spraken was zijn winkel, zijn passie, zijn  droom zijn leven…

Gedaan met zijn lach, zijn vriendelijkheid, zijn gouden handen, zijn creaties, zijn glimlach, gedaan met de drie zoenen, en “ wie we daar hebben”.
Geen Annieke, Marleentje, claudintje, lydiake,Gerdake, colletje
Geen ma’tje, zus, broer, Myam
Geen Lotje, zoeteke, geen poppemieke meer

Geen bloemschikken meer in Mollem met jou, en dat zal zonder jou nooit meer hetzelfde zijn.

Maar Luc, zonder jou zou ik er hoogstwaarschijnlijk vandaag niet hebben gestaan, en we hebben heel wat meegemaakt in die vier jaar. We hebben iets opgebouwd en dat zal ik koesteren. Uw droom gaat verder, het zal moeilijk zijn om je te evenaren, maar we geven niet op… Iets waar jij zo aan hebt gewerkt je passie in hebt gegeven en jou kracht hebt ingestoken zal verder blijven leven en nog groeien.

Aan Yvette en Shanna, zeg ik dank, dank dat U hem de kans heeft gegeven om hem zijn hobby te laten openbloeien tot zijn passie… U heeft hem laten gaan, zonder gemopper en ja, er zijn er maar heel heel weinig die dit overhebben voor hun man, en dank je voor alles wat je voor mij hebt gedaan.

Ik ben er zeker van dat Luc jou daarvoor heel dankbaar is.

Beste vriend ik zal je heel hard missen, maar je blijft in onze gedachten

Download In memorian